Mijn adoptiehond komt niet tot rust: waarom dat normaal is en wat je eraan doet

Voordat ik in de Nederlandse asielen ging werken, was ik vrijwilliger in de asielen in Spanje. Ik deed daar de plaatsingen, ik haalde honden op en ik begeleidde de mensen die hun hond net uit het buitenland hadden gehaald.
Ik heb daar dingen gezien die ik niet snel vergeet.

Maar wat ik nog het vaakst heb meegemaakt is niet iets dat in Spanje gebeurde.
Het was een telefoontje, een paar weken nadat iemand zijn hond had opgehaald.
Bijna altijd dezelfde zin: hij komt maar niet tot rust.

Dat telefoontje kwam zo vaak dat ik inmiddels precies weet wat er dan speelt.
En bijna altijd is er niets mis met de hond en ook niet met de nieuwe eigenaar.

Waarom je adoptiehond niet tot rust komt

Een hond die uit een asiel komt en zeker een hond die van straat komt of is overgevlogen, heeft maandenlang in een staat van alertheid geleefd.
Constant lawaai, constant andere honden, constant onvoorspelbaarheid.
Zijn lijf heeft geleerd dat wakker blijven veiliger is dan slapen.

Dat schakelt niet uit op het moment dat jij de voordeur achter hem dichttrekt.
Zijn omgeving is veranderd, zijn lichaam nog niet.
Stresshormonen bouwen langzaam af en dat kost soms weken, geen dagen.

Daar komt bij dat alles nieuw is, nieuwe geuren, nieuwe geluiden, een gladde vloer waar hij nog nooit op heeft gelopen, mensen die hij niet kent.
Voor jou is het je woonkamer, voor hem is het een plek die hij eerst helemaal in kaart moet brengen voordat hij durft te ontspannen.

Hoe je ziet dat je hond overprikkeld is

Onrust ziet er niet altijd uit zoals je verwacht, let op deze signalen:

• Hijgen terwijl het niet warm is en hij niet heeft gerend
• Rondlopen zonder doel, steeds weer opstaan als hij net ligt
• Je overal volgen, ook naar de badkamer
• Schrikken van geluiden die er nauwelijks toe doen
• Niet willen eten of juist alles naar binnen schrokken
• Slapen in korte stukjes in plaats van lange periodes

En let op het omgekeerde, een hond die de hele dag stil in een hoek ligt en nergens op reageert, is niet ontspannen.
Die heeft zich afgesloten omdat het hem te veel wordt, dat is iets heel anders dan rust en het vraagt dezelfde aanpak.

Wat de meeste mensen fout doen

Hier ging het bij de mensen die ik begeleidde bijna altijd mis.
En steeds vanuit de beste bedoelingen.

Je wilt hem laten wennen, dus neem je hem overal mee naartoe.
Lange wandelingen om hem de buurt te laten zien, de familie komt langs om kennis te maken.
Je gaat naar het hondenveldje zodat hij contact heeft met andere honden.
Je begint met trainen zodat hij snel gehoorzaam wordt.

Allemaal logisch bedoeld en allemaal precies verkeerd voor een hond die al overvol zit.

Elke wandeling, elke bezoeker en elke nieuwe hond is nog een stapel prikkels bovenop een lijf dat al niet meer kan verwerken, je helpt hem niet wennen.
Je houdt hem in de alarmstand.

De tweede fout: denken dat een onrustige hond meer beweging nodig heeft.
Uitputten werkt niet, een hond die moe is van de adrenaline komt daarna niet tot rust.
Hij stort in en begint de volgende dag weer op nul.

Wat wel werkt

De aanpak is bijna saai en dat is precies waarom hij werkt.

Doe minder, niet meer. De eerste week hoeft er vrijwel niets, geen bezoek, geen uitjes, geen training, alleen jij, je huis en een vast ritme.

Geef hem een eigen plek. Een bench, een mand of een hoek waar niemand aan hem komt, geen kinderen die hem daar aaien, geen mensen die hem eruit halen.
Dat wordt de plek waar niets van hem gevraagd wordt.

Houd wandelingen kort en prikkelarm. Vijf tot tien minuten in een rustige straat is in het begin genoeg.
Geen drukke parken, geen ontmoetingen met andere honden.

Laat hem slapen. Een volwassen hond heeft zestien tot achttien uur rust per dag nodig. Een hond die net uit een asiel komt, heeft een enorme slaapschuld.
Maak hem niet wakker, ook niet om even te aaien.

Maak alles voorspelbaar. Elke dag op dezelfde tijd eten, op dezelfde momenten naar buiten zeker in het begin, voor een hond die alles kwijt is, is voorspelbaarheid de snelste weg naar veiligheid.

Voeg ook rustig snuffelwerk toe. Snuffelen is een van de weinige dingen die een hond echt kalmeert.
Wacht tot hij een beetje tot zichzelf komt en houd het klein.
Het ebook Hersenwerk kan hier goed bij helpen. Combineer je dit met Help mijn hond vindt geen rust, dan is de Rust plus Hersenwerk bundel voordeliger dan los kopen.

Hoe lang duurt het voordat een adoptiehond tot rust komt?

Reken op meer tijd dan je hoopt, veel mensen kennen de drie-drie-drie regel: drie dagen om te landen, drie weken om te wennen, drie maanden om zich thuis te voelen.
Een aardige richtlijn, maar geen wet.
Voor een hond die van straat komt of lang in een asiel heeft gezeten, kan het langer duren.

Wat je in die tijd wilt zien is geen perfecte hond, maar kleine verschuivingen.
Hij ligt iets langer achter elkaar, hij staat niet meer op bij elk geluid, hij hijgt minder.

Dat zijn de tekenen dat het lukt. En dat is het moment waarop de meeste mensen die mij belden opeens weer hoop kregen.

Kom je er zelf niet uit?

Rust aanleren is geen kwestie van afwachten tot het overwaait.
Het is iets wat je opbouwt, stap voor stap, en het gaat een stuk sneller als je weet wat je wanneer moet doen.

In mijn e-book Help mijn hond vindt geen rust neem ik je precies mee door die opbouw. Hoe je overprikkeling herkent voordat het misgaat, hoe je een dagritme neerzet dat werkt, en welke stappen je moet zetten.

Bekijk het e-book Help mijn hond vindt geen rust